BLOG

 

 

 

Naast Mary Reid Kelley was er in het ICA in Boston nog meer moois. Als museum van hedendaagse kunst hadden zij een straatkunstenaar van formaat binnen gehaald. Alle gebruikte foto's zijn eigendom van het ICA en de kunstenaar.

 

Barry McGee began exhibiting his art in the late 1980s, not in a museum or gallery but on his home streets of San Francisco. ... Deploying a visual vocabulary that borrows from gaffiti, comics, hobo art, sign painting, and other sources, McGee's imagery simultaniously celebrates and critiques his diverse Mission District neighborhood. Having long viewed the city as a vital site for art and activism, he now brings the anarchic energy of inner-city street life to environments installed in art spaces. ...

 

Ik smaakte onmiddellijk wat ik zag. Een kleurrijke, felle, scherpe vormentaal die repetitief maar zonder te vervelen je blik van het ene naar het andere trekt.

 

"Mary Reid Kelley"s videos are an unconventional fusion of drawing, painting, sculpture, moving image, and theatrical performance. Combining live action abd stop-action animation, the artist layers visual and textual material to explore, often humorously, the roots of modernisme and the possibilities of language. The painted and masked star of her own videos delivers poetic monologues."

 

Toen ik binnenstapte in het eerste verduisterde zaaltje had ik meteen een wow-gevoel. De manier waarop de artieste dingen vervormd met verf is heel vernieuwend, ik hou van de zwarte ovale ogen, strak op dat witte gezicht. Daarbovenop is ze grappig, leuk om te horen, heel ritmisch en speels. Het bekoorde van begin tot einde.

 

 

Ik ben nu enkele dagen terug van Boston en door mijn jetlag en berg mails heen, tijd om enkele indrukken te delen.

 

 

Veel vrije tijd was er niet, maar ik heb toch de tijd gevonden om twee musea gedeeltelijk te bezoeken; het ICA en het MFA. Ik ben op het punt gekomen waar ik beïnvloed wil worden door hedendaagse kunst, neemt niet weg dat ik heel veel respect heb voor de ruime collectie moderne kunst van het MFA, maar ik had de nood me te beperken.

 

 

 

Sinds het begin van 2013 heb ik nog niet veel geschilderd noch getekend, toch niet op een geconcentreerde manier, niet met een bepaald doel voor ogen. De eenzame blog die ik kon terugvinden was een foto die ik maakte van ronddraaiende resten na het scherpen van potloden. Tijdens onze vakantie einde mei naar Poitou-Charantes, Frankrijk, heb ik me dan weer gestort op literatuur. "Gestort" is een groot woord, ik had verschillende boeken uitgekozen, maar ben uiteindelijk enkel door "Uitgenodigd" van Simone De Beauvoir geraakt, zonder enige spijt, al had het wat meer mogen zijn.

Dus rest me de vraag die ik me moet stellen: na fotografie, literatuur, en een naaiwerkje dat een geldbeugel voorstelt en dat eruitziet als een konijn (laten we niet té enthousiast worden): wordt 2013 het jaar van de toegepaste kunst voor mij?

 

 

 

Omdat een beeld meer zegt dan 1000 woorden ... de prachtige krullen en randen, ik zie er mijn werk in terug.