03/06/2013: Toegepaste kunst?

 

 

Sinds het begin van 2013 heb ik nog niet veel geschilderd noch getekend, toch niet op een geconcentreerde manier, niet met een bepaald doel voor ogen. De eenzame blog die ik kon terugvinden was een foto die ik maakte van ronddraaiende resten na het scherpen van potloden. Tijdens onze vakantie einde mei naar Poitou-Charantes, Frankrijk, heb ik me dan weer gestort op literatuur. "Gestort" is een groot woord, ik had verschillende boeken uitgekozen, maar ben uiteindelijk enkel door "Uitgenodigd" van Simone De Beauvoir geraakt, zonder enige spijt, al had het wat meer mogen zijn.

Dus rest me de vraag die ik me moet stellen: na fotografie, literatuur, en een naaiwerkje dat een geldbeugel voorstelt en dat eruitziet als een konijn (laten we niet té enthousiast worden): wordt 2013 het jaar van de toegepaste kunst voor mij?

 

 

Mijn interesse in toegepaste kunsten zoals onder andere mode, is de laatste maanden veel scherper geworden. Aangezien ik met mijn gezin in een verbouwing woon hebben we nog geen echte kleerkasten, behalve Amélie dan, zij heeft alles ;). Toen onze inkomhal zijn functie verloor, de deur werd vervangen door een raam, heb ik die drie vierkante meter voor mezelf ingepalmd. Sindsdien ben ik mijn collectie kleren en accessoires aan het opbouwen, ik kan nu ook mijn kleren en sjaals ophangen dankzij ijzeren stokken die ik heb gevonden en tussen twee muren heb bevestigd, en moet niet meer alles in schuiven proppen die weliswaar een authentiek gekreukeld effect geven wanneer je besluit ze eruit te halen. Ik zoek graag in tweedehands winkels naar sjaals, handtassen, blazers, rokjes, die me de afwisseling in kleur en stijl kunnen bieden die ik zoek. Ik ben het "garçon manqué"-zijn bijna ontgroeid.

 

 

Door die kast op te bouwen, mijn handtassen en sjaals te groeperen, een overzicht te creëren en vooral veel dingen die ik toch nooit droeg weg te gooien, ben ik meer beginnen nadenken over mode, over hoe ik er wil uitzien, over dingen die samengaan en net niet samengaan ... . Ik hou wel van pistachegroen op warm oranje, verschillende lagen, transparante kleren, ... dingen durven.

Mijn achting voor "fashion" is erop vooruitgegaan. Op YouTube kan je prachtig gemaakte documentaires door ARTE terugvinden van bekende ontwerpers en merken die in de laatste dagen voor een modeshow worden gevolgd: "Le jour d'avant: ...". Wat die ontwerpers doen fascineert me. Zij dienen over dezelfde capaciteiten te beschikken als kunstenaars: aandacht voor vorm, kleur, motief, licht, lijn, thema, ruimtelijkheid, beweging, sfeer. Zij creëren, net zoals ik het op mijn doeken doe, kunst! Wat me dan weer niet aanstaat is de snelheid, minimaal twee volledige collecties per jaar met gemiddeld veertig silhouetten, die telkens getoond worden in een klein kwartiertje. Ik kan me niet inbeelden dat ik twee maal per jaar veertig doeken maak, en dat de toeschouwer die in vijftien minuten moet vatten. Mij zou het onvoldoende voldoening geven.

 

Vorig weekend was ik al bij een paar tweedehands winkels langsgegaan in de hoop een portefeuille of geldbeugel (voor het klein geld) te vinden. Vervelend altijd als je te veel kleingeld hebt, je portefeuille kan dat meestal niet aan. Pech, niets gevonden buiten een charmante rieten tas met heel dunne leren draden als handvaten, daar ga ik niet veel gewicht in mogen steken. Dubbel pech, maar toch mooi gekocht!

Zondag heb ik dan naald en draad gevonden en ben ik spontaan beginnen naaien. Het naaien ligt me niet, veel te verfijnd werk voor mijn dikke vingers, veel te veel geduld voor mijn opvliegende en wispelturige karakter. In de lagere school was het mama die voor me naaide, breide en haakte ... ik was niet gemaakt voor die "verfijnde" bezigheden. Aangezien je maar één keer per les naar voor moest om de vooruitgang te tonen maakte mijn mama die dingen en moest ik dan gedurende twee lesuren doen alsof. Ik kan me niet herinneren dat ik met die stunt door de mand ben gevallen. Ik kan me wel herinneren dat ik ooit zelf een stuk heb verder gebreid in de klas, zonder succes, mijn mama haalde mijn lijnen er opnieuw uit vooraleer zij aan mijn huiswerk begon.

Ik moest iets hebben om mijn kleingeld in kwijt te raken, het was me te veel en het viel er steeds weer uit, maar het moest een haalbare kaart zijn, kort en simpel. Ik heb dan uit een versleten jeans een achterzak geknipt, wat me enorm veel naaiwerk heeft bespaard, en ook de rits van de broek. Die twee stukken heb ik aan elkaar genaaid zodat het een sluitbaar zakje werd. Spijtig van de rits, die is een beetje stroef, olijfolie heeft niet het verwachte resultaat gehad. Het was een lelijk en asymetrisch ding, het moest versierd worden! Ik had nog blauwe satijnen linten van een gekrompen gillet en een grote vaas vol knopen die dateert uit een knopen-verzamelende-jeugd, raar. Het ziet eruit als een konijn, dan weer een uil of teddybeer, maar zoals steeds laat ik het aan de kijker over om te bepalen wat hij of zij ziet. Neen, het is niet heel erg bruikbaar, maar in "fashion" hoeft dat niet. We zijn hier conceptueel bezig! ;)

 

 

Wordt 2013 het jaar van de toegepaste kunst voor mij? Misschien ... ik ben van plan een heel eerlijke biografie te schrijven, zoals Simone dat doet in "Alles wel beschouwd", maar aangezien die bol zal staan van de gênante anekdotes is de kans klein dat jullie daar ooit iets van zullen lezen. Wie weet, in de horoscoop van Vogue staat er bij Rammen: "Je energie komt er de komende maand vooral mentaal uit. Dat is handig als je van plan bent een boek te schrijven of een merk te lanceren. ...". Hoe doen ze dat toch steeds, ik voelde me echt aangesproken.